Het vuur dat blijft

De laatste jaren ben ik zelf in een nieuwe levensfase beland. Een periode waarin vertrouwde rollen wegvallen en er ruimte komt — soms ongemakkelijke ruimte — voor vragen die vroeger geen tijd kregen.
Wie ben ik, als ik niets meer hoef te bewijzen? Wat blijft er van me over, wanneer de rol verdwijnt maar de mens blijft?

Ik heb gemerkt dat juist in deze overgang een nieuw soort vuur begint te branden. Geen vuur van ambitie of strijd, maar van betekenis. Het vraagt niet om actie, maar om aanwezigheid.

Vanuit die zoektocht ben ik gaan schrijven. Over ouder worden, over wat blijft, over de kracht van een coherent levensverhaal — het vermogen om de losse draden van je leven weer samen te weven tot één geheel. Langzaam groeit dat schrijven uit tot een boek, en tot een midweek voor mannen die, net als ik, opnieuw hun plaats willen innemen: De Wachter bij het Vuur.

In de komende maanden deel ik gedachten en verhalen die hieruit voortkomen. Niet als kennis, maar als uitnodiging. Misschien herken je er iets van jezelf in. Dan ben je welkom — bij het vuur, en bij het gesprek dat daaruit ontstaat.